- Escrito por Redacción Camarinas.eu Redacción Camarinas.eu
- Categoría: Sociedade Sociedade
- Created: 15 Setembro 2013 15 Setembro 2013
Moncho de Dios, o home que loita sen descanso para evitar que o PP de Camariñas acabe sendo propiedade dun ristorante, volve nun fantástico artigo na web da que é colaborador cunha das súas preocupacións recurrentes: a situación da xuventude, o seu futuro, na España angustiada dos nosos días. Escrito no seu peculiar estilo, o propio dun militante histórico do centro-dereita da Costa da Morte, o dun home insobornable e independente, azoute despiadado dende sempre de mangantes, vividores, gandules e prejeseiros parasitarios do seu partido, os chupasangres que tantos votos costaron en tantos comicios electorales. É por elo que sempre será un placer e un honor acoller a opinión privilexiada de Ramón Dios Carril en Camarinas.eu, a web independente, apolítica e plural do noso Concello, aquela na que as diferentes opinións políticas sempre terán cabida, porque aquí as persoas importan polo que valen, non polo que pensan, por unha afiliación política determinada. E así non era difícil que Moncho acabara escribindo en Camarinas.eu, a web dos últimos homes libres.
A nosa mocidade non debe caer no desalento, debe de loitar por todo aquilo que desexa conseguir, si xa fai mais de 18 anos que saíches do útero da túa nai é momento de que che vaias decidindo por algo, quizais o teu aínda teñas que esperar seis anos mais para acabar unha carreira ou unha FP unha boa formula é arrimarse a persoas emprendedoras, persoas que pensan ademais da diversión propia da idade en algo mais, eu oio mozos e mozas que din que non van ir a votar, o meu consello é que non fagades caso ,non conseguides nada con iso ,todo o que conseguides é que os maiores dirixan os vosos pensamentos,as vosas vidas que vos pertencen e que non son de ninguén mais que de vós, con todo aínda que vos pinten negro o voso futuro,vós podedes cambiar moitas cousas e nas vosas mans tédelo desde os 18 anos podedes votar, exercer o voso dereito ,en política podedes cambiar moitas cousas ,non votar coas entrañas ,votar coa cabeza ,iso si coa vosa liberdade. España que debe de estar chea de españois non se decata de nada, din os que nos gobernan e os que saben de economía que hai unhas axudas para mozos e mozas emprendedores, iso é mais que unha mentira ,é mais o que tal escribiu , por si isto leo un xuíz ,tiña que estar detido e por varios anos. Vou concretando ,primeiro vas a un banco e dinche que lles contes o teu negocio, tempo perdido, pois os empregados de banca de negocios non entenden nin o xusto, ao final de estar contándolles a túa vida . As noivas que tiveches ,os bailes ,a pachanga dinche que todo esta ben, pero fanche falta avalistas ,entón xa non é axudas para mozas emprendedores ,xa é para un mozo que teña uns pais ricos, total que para 50.000 euros ten que o teu pai avalarte con mais de 500.000 de euros en propiedades e aínda míranche si pódeslles avalar con mais.total unha merda de políticos , eu non creo agora mesmo como poden suceder estes casos ,home que che pidan que os avales con 100.000 e van que se matan, vós tedes que empuxar cos vosos coñecementos a atopar alternativas e ese pode ser un dos temas ,hai moitos mais ,quizais noutro comentario.
Non fai falta ninguna, ser profeta para saber que o futuro esta en a mocidade e é indiscutible que sodes o presente, sodes en España do mais preparado e cultivado ,non quedarvos quedos ,movervos, ninguén regala nada ,loitar polo voso futuro ,non consintades que volo marquen quen o teñen arranxado ,iso levásevos á ruína ,ao mesmo tempo aproveitar ese tesouro tan grande que tedes que é a mocidade .Mocidade divino tesouro, non deixedes que ninguén vos coma o coco con historias que non camiñan para adiante ,que fan retroceder as vosas esperanzas, de cambiar o mundo.
Particularmente asústame que esta sexa a mocidade que vai vivir peor que os seus pais e iso non é nada loable ,a loitar por un progreso por unhas ideas por unha vida mellor ,por unha xustiza ,pola solidariedade,por o teu amigo
Isto ten que saír do hoyo no cal estamos metidos e todos nos necesitamos pero sodes os mozos os que tendes/tedes que movervos mais ,que non se oia mais a palabra "eu paso tio"de que cona pasas ,dunha muller, non creo ,dun bo cubata ,de poder ter o día de mañá unha boa vida coa túa familia e os teus amigos ,O teu MESMO CAMPEON


Comentarios
Recordo que tiñamos que confeccionar ó remate do mes, un balance da DEUDA PERPÉTUA, que, aínda arrastraba ás débedas da nosa guerra civil.
Todo isto ven a conto, de que estamos volvendo ao pasado. Hemos retrocedido a épocas que xa pensábamos estaban mais que superadas. Mais, por desgracia non é así. E a mocidade, como ben dis, ten que loitar CO SEU VOTO pa cambiar este rumbo equivocado que está levando o país.
.
Noraboa
Antonio Puertas
Saudos e unha aperta.
Un saudo para todos vostedes, o que queira votar que o faga e o que non tamen se lles debe respetar,ou non??digo mais ben por iso da democracia.
Unha aperta Sr.Moncho,so dicirlle que creo na sua nobreza cara a sociedade,e como ben sabra vostede,hai moitos metodos de protesta,aunque alguns pasen desapercibidos! !
http://elpais.com/elpais/2013/09/10/opinion/1378810053_049779.html. Si los partidos políticos que están llamados a ser instrumentos de participación de los ciudadanos en la Política (del latín “politicus” y del griego “?????????” (“politikós”), que significa “de los ciudadanos”) entonces habrá que luchar desde dentro de ellos para hacerlos más democráticos, más acordes con los verdaderos intereses de la ciudadanía y si esto no es posible los ciudadanos estarán en la necesidad de crear nuevos instrumentos de participación, nuevas herramientas políticas que sean útiles a la defensa de los intereses colectivos, de los intereses de todos.
http://www.diarioprogresista.es/el-fracaso-de-la-politica-i-un-ingenioso-sofisma-21966.htm
http://www.diarioprogresista.es/el-fracaso-de-la-politica-ii-un-ingenioso-sofisma-22228.htm
Espero que os gusten.
Apertas
Tino Rogero Figueiras.
Una primera ocurrencia consiste en atribuir nuestros males a una “élite extractiva”: nuestros políticos. Se abusa de un concepto de Daren Acemoglu y James Robinson, que deriva de ideas de un Nobel de Economía, Douglass North. Una “élite extractiva” goza de impunidad para ignorar los intereses generales y explotar a la población —ya sea en el Congo, Sierra Leona, Haití o Rusia—. El concepto no sirve para interpretar el oscuro túnel por el que pasa la política española.
Si los políticos fuesen una casta que expolia a los ciudadanos no habría las diferencias que hay entre ellos
Una segunda ocurrencia es asignar los males a la transición a la democracia. Una benevolencia con el franquismo, unas estrategias de consenso, una Constitución pactada generaron una “casta política” aislada respecto de los ciudadanos. Sin embargo, la movilización ciudadana fue considerable, muy superior a Grecia, Chile, Brasil, Argentina o Hungría. Los franquistas se opusieron violentamente a la Constitución de 1978, con dos golpes militares en febrero de 1981 y junio de 1985 e innumerables conspiraciones. La Transición no fue pacífica: hubo más de 660 muertos entre 1975 y 1982, una violencia muy superior a la habida en Grecia o Portugal, exhaustivamente analizada por Ignacio Sánchez-Cuenca.
Para el primer objetivo, se defiende la introducción de un sistema mayoritario. Pero en Estados Unidos solo vota la mitad de la población. Un sistema mayoritario no permite tampoco la entrada de más partidos sino que refuerza el bipartidismo. Y en sociedades polarizadas, con intereses divergentes e intensos, los conflictos civiles son mucho más probables. Para el segundo, se propone lo opuesto: una mayor proporcionalida d. Si aumenta el número de partidos, genera también Gobiernos de coalición —según Schumpeter, “el reino de los políticos”—. Aquí, a espaldas de los ciudadanos, los políticos hacen y deshacen Gobiernos. Los ciudadanos pueden elegir en un menú más abundante, pero pierden el control de los gobernantes: en las coaliciones, el 61% de los cambios de primeros ministros se deben a conspiraciones de otros políticos, no al voto de los ciudadanos.
Veamos el sistema electoral alemán. La mitad de los escaños se asignan según los votos a listas de los partidos; la otra mitad, según los votos a candidatos en circunscripcion es uninominales. Los resultados electorales serían equivalentes al sistema español. Solo cambiarían si se introdujeran en España circunscripcion es pequeñas o medianas, en torno a siete diputados cada una. Alberto Penadés lo ha mostrado de forma muy convincente. Si podrían producirse cambios en la calidad de los candidatos en las circunscripcion es uninominales, así como en la relación entre votantes y representantes. Aquí radica para mí el mayor interés del sistema alemán.
—Una “ley de partidos” no constituye una varita mágica. En los países donde funcionan bien, esa ley no existe; ni los congresos ni la selección de candidatos se regulan por ley. Países con partidos abiertos y democráticos disponen de reglas similares a las españolas.
—Elecciones primarias pueden ser plebiscitos escasamente democráticos. Tony Blair utilizó consultas directas a los afiliados para saltarse los controles intermedios del partido laborista. No entiendo por qué una mayor democracia interna consiste en desarbolar los órganos de representación y control internos. Deseo un debate público de calidad y las primarias no lo aseguran.
—Circunscripciones uninominales y listas abiertas pueden permitir una mayor autonomía de los representantes respecto de la dirección central de su partido. Pero cabe que generen caciques con apoyos propios, independientes de la dirección del partido. No existe en Estados Unidos una mayor limpieza de la política; sí una mayor influencia del dinero y chantajes como los de la National Rifle Association.
No pienso que existan remedios institucionales mágicos a las carencias de nuestra vida política, pero no acepto resignación y fatalismo. Creo que la solución podrá venir de una mayor participación política en una sociedad largo tiempo desmovilizada; de ciudadanos que defiendan activamente aquello en lo que crean, fuera o dentro de los partidos; de que medios de comunicación y jueces desempeñen adecuadamente su papel de control. De que los ciudadanos mantengan toda la desconfianza política, pero sin ceguera alguna: descalificacion es genéricas de la política y de los políticos socavan la democracia. Nunca he comprendido por qué uno es felicitado por no volver a la política en vez de ser criticado.
José María Maravall, sociólogo y político, fue ministro de Educación y Ciencia (1982-1988) en Gobiernos de Felipe González. Su libro más reciente es Las promesas políticas (Galaxia Gutenberg/Círcu lo de Lectores).
Cada sociedade ten o seu determinado tipo de mozos, na actualidade a crise económica, o paro, a miseria, a falta de expectativas, de ilusións, riscaron con certo cinismo á nosa xuventude de apática. É por isto, que na nosa época a xuventude se desentende dunha política que non lle ofrece expectativa, nin posibilidades, e é por iso que os mozos se retraen do seu grupo xuvenil.
Hoxe hai un gran número de mozos que se formulan o feito de traballar para poder vivir, e non vivir para traballar, entendendo vivir en dimensións cualitativas da vida, unha nova actitude cara a estilos de vida diferentes, unha recuperación do desfrute da vida, dende gozos elementais, relacións interpersoais, desfrute da música, un traballo gratificante.
É lóxico pensar que se o mozo non ten lugar nesta sociedade, nos deberiamos permitir pasar dela.
La operación comenzó pasadas las nueve de la mañana y se llevaron a cabo en tres tramos, en la zona comprendida entre Santa Irena y Torelo, al paso del río Grande do Porto porla parroquia de Salto (Vimianzo). Los voluntarios tuvieron que enfrentarse a una dura tarea y a los 26 grados de temperatura que había durante la mañana. Contaron, no obstante, con la colaboración de alguno de los propietarios de las parcelas ribereñas.VAMOS AVANZANDO RAFAEL,E SEGUIREMOS A VERDADE SEMPRE GAÑA
Suscrición de novas RSS pra comentarios desta entrada.