- Escrito por Redacción Camarinas.eu Redacción Camarinas.eu
- Categoría: Sociedade Sociedade
- Created: 16 Novembro 2010 16 Novembro 2010
Había unha escea no film "El Sentido de la Vida" (The Meaning of Life. Part 7: Death) escrito, interpretado, producido e dirixido polos Monty Phyton, célebre grupo británico de humor dos 70 e 80, no que varios adocenados matrimonios ingleses e estadounidenses están a celebrar unha exquisita cena nunha apartada cabana de Gales ou do sur de Inglaterra (que tanto da, aquí nunca fomos separatistas) cando no curso da mesma preséntase a mesmísima Morte. Tras adicar unhas cantas perlas ás nacionalidades alí presentes (sólo hablais y hablais y decís frases como "déjame que te diga" ou "solo quiero decir esto", aos americanos; sois tan jodidamente pomposos, vuestro problema es que no teneis pelotas, aos ingleses), lévase a todos eles consigo cara o outro mundo por mor dunha mousse de salmón pasada. Non á morte, en sentido estricto, enténdese, pero a unha manada famélica de lobos feroces sí que temía a nosa querida usuaria Sefa na estrana e incomprensible cea que tivo lugar nalgún apartado lugar de Reira na oscura e lóbrega noite deste pasado sábado 13 de novembro...
O ser humano constitúe en ocasións un especimen de difícil comprensión e escaso raciocinio. Tendo á súa disposición tódalas posibilidades e ventaxas que depara un progreso material alcanzado tras séculos e milenios tan penosa e dificultosamente percorridos polos nosos antepasados, prefire en determinados momentos tomar decisións obviamente non presididas pola optimización dos recursos dispoñibles. Había á súa disposición señoras casas, fincas dotadas de piscina climatizada, incluso poderían optar novamente polo Café Bar Arnela, de forma que algún dos presentes puidera desfrutar sequera por uns momentos contemplando por unha televisión o transitorio empate do Villarreal no Camp Nou, pero non: nun día dun atroz e despiadado temporal de vendaval decidíose celebrar unha cena na quinta que posee o matrimonio formado por Marimonte e Manolito nas paraxes salvaxes de Reira. Ás dificultades que deparaba o lugar elexido, sumábanse as obras que tiñan lugar na pista de Reira e que enlamaron os accesos ao lugar ata o extremo de facelos inaccesibles para un turismo normal. Por elo óptase por aparcar o utilitario na pista de cemento que leva ata a polémica urbanización próxima ao Cemiterio dos Ingleses e, na oscuridade da noite, baixo unha chuvia pertinaz, cun vento tenebroso azoutando as caras, guiados por unha linterna, a través dunha senda de raposos, cruzar ata un fogar caldeado e acolledor, presidido polo arrecendo dunha carne en preparación.
Tiras de ternera procedentes do Matadero de Vimianzo, galos que escaparan da masacre da semana anterior, chourizos criollos abundantes e suculentos, postres elaborados polas mans sabias de Marimonte e numerosos cafés irlandeses preparados segundo a receta especial e intransferible de Manolito ("o secreto está en engadir nata líquida, non montada") presidiron unha noite estrana e incomprensible, onde á calidez dun fogar acolledor contrapoñíase a tormenta que arreciaba nun exterior amenazador e infinito. Delo daban mostras inmellorables os cans de Manolito: un pastor alemán perdido na lobreguez da noite e un setter inglés de pura raza e de nome París que enchoupado ata o seu último pelo asomaba, implorante, de cando en vez a súa cabeza cara o interior do edificio. Nembargantes compría pechar a porta para que non fuxira a calor tan duramente conseguida. Despois, cando o temporal xa amansara na súa terrible intensidade tocaba volver, saciados, satisfeitos, cara unha poboación silente e recollida. Atrás deixábase unha pequena aventura na que algún dos protagonistas temío en verdade a visita indesexada senón tal vez da Morte, sí dunha famélica manada de lobos voraces.
Tamén che pode interesar...
Comentarios
Antonio
Suscrición de novas RSS pra comentarios desta entrada.