1 1 1 1 1 Rating 0.00 (0 Votes)
Este jueves fai catro anos que jañamos a lija de sejunda sejún o noso jran estadístico o Sr. Quin, e o sábado podese repetir a historia e consejir a sejunda "estrela no peito", son os mesmos anos que levo fora de Camariñas, e a verdade sinto duas cousas moi fortes, a primeira e que supera a todas as demais e unha jran alejría e moito orjullo, porque sintome parte de ese pobo e sobre todo de ese club, a sejunda e a morrinha, da xente, do mar e claro da jastronomía (os codillos de Ramón son inolvidables).

A verdade e que me justaría ter a posibilidade de acompañar (esta ves coma afisionado) o equipo e selebrar dende as jradas o posible campeonato, tamén ainda que sei que o rival non é dos primeiros, non se pode vender a pel do oso antes de casalo e espero que os rapases non se confien nin un pouquiño, e saian a jañar poñendo todo na pista, con confiansa e sin nervios, e sobretodo disfrutando do que lles justa.

Eu so teño ajradesimiento a toda a xente que fixo me sentira coma na miña casa, coma si fora un camariñán máis.

Dioni Quelle mostrábase así de orgulloso dos seus campeóns

Lembro perfectamente o dia que fai catro anos demos a sorpresa e jañamos en Bueu, lembro a jran cantidad de afición camariñán que nos acompañou, lembro un partido difisil pero que nos saiu moi ben, lembro que o Bueu nos janara o partido na nosa casa, que na lija de clasificasión nos dera unha paliza e que eu presentara a dimisión o presi Andrés o chejar a Camariñas, que non ma aceptara e mais ben sin desa reunión creendome Valero pola confianza que me deu. Lembro que na mais terminar o partido tiven que sair fora do pabellón porque vendo a jrada con toda esa xente que nos acompañou feliz, e ver a miña familia que ese día me acompañou votei de menos o meu pai falecido a pincipio de tempada e como dijo tiven que sair a chorar coma un neno pequeno, vin a Fran Puga chorar, non podo esqquecer que el foi un gran apoio todo o tempo que estiven en Camariñas e sempre axudou a que todo marchase o mellor posible, si tiven a fortuna de vivir dous anos en Camariñas foi culpa del que foi o responsable de contactarme cando ainda andaba por Ibiza, el e tamén un dos artifices do que pode chegar este fin de semana, sempre se preocupou por que rapaces coma os que ahora forman parte do equipo e que fai catro anos ainda eran cadetes ou xuvenís tiveran as condicións necesarias para continuar xojando e formándose.

A verdade e que como podedes ler, eses dous anos que pasei na costa da morte so me traen bos recordos, Camariñas e espectacularmente preciosa, pero ainda que pareza dificil o seu ben mais preciado por min foi a xente que atopei, e imposible que non recorde con sumo cariño, a Perón o superdelegado, a Campaña, a Rosario, a Perfecto... en fin toda xente que paga a pena moitisimo.

Eu animo a que a xente acompañe este fin de semana a eses rapaces e que poidan celebrar un feito que ten moito mérito, un equipo cheo de camariñáns, de rapaces que levan o nombre de Camariñas por toda galicia con orgullo, dirixidos por outro gran camariñán, o seu adestrador que mais que Monchiño haberá que chamalo Don Juan Ramón, gran timonel na pista fai catro anos e agora gran timonel dende a banca.

En fin, ánimo, non vos confiedes e que os de Camarinas.eu graben todo, para así os que estamos fora e queremos e disfrutamos cos éxitos do balonmán camariñán poidamos disfrutalo ainda que sea por internet.

A afición na mais que decirlles que non perdan a oportunidade, fai catro anos en Bueu xojamos coma si estivesemos na casa, todo o partido animando e cos seus cánticos xa famosos de "Boya de mi vida..." e que se consideren participes porque eles son o noso xojador mais importante. Unha aperta para tod@s.

Dionisio Quelle Rodríguez
Director deportivo Fecobal
Entrenador Nacional de Balonmano

Vostede non ten permisos para comentar nesta noticia.