- Escrito por Redacción Camarinas.eu Redacción Camarinas.eu
- Categoría: Curiosidades Curiosidades
- Created: 03 Mai 2013 03 Mai 2013
La Luz del Fin del Mundo foi unha película de aventuras de serie B de 1971 que recreaba unha novela escrita a principios do século XX por Julio Verne ambientada no Cabo de Fornos. Recreaba as aventuras duns piratas que asaltaban un faro situado nun penedo rochoso de alí onde acababa a Terra, polo menos no seu ámbito austral, co propósito de apagar a súa chama e vivir do saqueo das desdichadas embarcacións estreladas contra os seus escarpados farallóns. Rodouse, a falta de mellores localizacións e máis nutridos orzamentos, no Cabo de Creus, non moi lonxe da Cadaqués de Salvador Dalí e eran os seus protagonistas uns Yul Brynner e Kirk Douglas xa en evidente declive. Con todo e ser discutible o emplazamento elexido, non deixaba de ter o film secuencias certamente impactantes nun entorno que para estar enclavado no centro da Europa mediterránea evocaba á perfección a luz dun faro illado no fin do mundo.
Para un camariñán, a fin do mundo atópase en lugares como O Carballiño. Recónditos e intrincados da Galicia profunda, agraria e labrega, non se sabe moi ben se en Ourense ou Lugo, non deben ser moitos os veciños da Vila das Palilleiras que poidan situar no mapa ao primer golpe a localización máis ou menos exacta da poboación do Arenteiro. Tampouco debe ser moi fácil para os naturais do Carballiño ilustrar a realidade xeográfica dun ámbito tan distinto e distante como o da Camariñas da Costa da Morte. Nembargantes, para sentar un fito histórico de difícil superación e achegar a fin do mundo cara os seus dominios, unha confitería de O Carballiño evocou o que eles entendían como o Faro da fin da terra, por enriba de outros máis archipublicitados e cunha bagaxe historiográfico-xornalística máis profunda, ca posiblemente primeira efixie en chocolate en toda a historia do Faro Vilán. Unha xoia gastronómica, unha delikatessen culinaria, de máis alto valor cos caganers navideños e pascuales que as confiterías catalanas, posiblemente as do Cabo Creus, as de Cadaqués ou as de Port Lligat, elaboran en chocolate para sacramentar as grandes ocasións. Aqueles productores que por catro patacóns dos principios dos 70, ido maiormente case todo o seu orzamento en atraer cara ao seu proxecto a figuras xa en aberto declive como Yul Brynner ou Kirk Douglas, quixeron plasmar no celuloide unha das obras menores de Xulio Verne ¿baraxaron sequera nunha primeira instancia o Cabo Vilán para recrear as aventuras dun faro na Fin do Mundo?
Tamén che pode interesar...
Comentarios
Antonio Puertas
porque aún puedo sentir con que esmero,
te cuidabas, porque así pensabas que estabas,
cuidando de mi.
Para mi madre,que luchó por tenerme,
Isa luz que nos enche de brio,incluso nos momentos mais abruptos,e que cun casto bico ou sorriso poden xenerar tanta enerxia positiva.
Feliz dia da Nai!!
Como a mentira é diferente da verdade, así a paixón diferénciase do amor.
O sentimento de Paixón é altamente engañoso, e é aí que esta o perigo.
Non confundas o amor cunha simple pasion!!
O amor vívese a diario, a pasion de cando en cando!! e cando van pasando os anos ,esa paixon non ten a forza e o amor tranquilo e sereno de saber que vives á beira da túa compañeira da túa vida,faiche sentirche feliz,non confundas a luz do faro con unha larada,irache contra as rochas
· Trufas de Chocolate.
· GALLETAS de CHOCOLATE.
· Tarta de Chocolate con Galletas
· Macarrones Gratinados Muy Faciles.
· Brownie de Chocolate con Nueces.
· Crema de Chocolate.
· Magdalenas Rellenas de Chocolate
· Bizcocho de Chocolate (Microondas)
· COULANT de CHOCOLATE
Unha expedición que inclúe ao profesor Arronax, un naturalista, sairá á mar a intentar develar o misterio.
A bordo da incomparable embarcación submarina do particular capitán Nemo, poderán ver escenarios vedados á mirada humana e os prodixios naturais que poboan os abismos mariños.
En sus inicios la cerveza estuvo asociada al mundo de los reyes, dioses y difuntos, en este último caso a través de libaciones, que es un ritual religioso o ceremonia consistente en la aspersión de una bebida como ofrenda a un dios.
Otro uso dado a la cerveza era el medicinal, utilizándose en la elaboración de pomadas y ungüentos.
Varios homes compartían un departamento e, como quedaban moitas horas para chegar ao destino, decidiron apagar a luz e poñerse a durmir. O tren proseguía a súa marcha. Transcorreron os minutos e os viaxeiros empezaron a conciliar o soño. Levaban xa un bo número de horas de viaxe e estaban moi cansos. De súpeto, empezou a escoitarse unha voz que dicía:
--¡Ai, que sede teño! ¡Ai, que sede teño
--¡Ai, que sede tiña, pero que sede tiña!
--Que forma de vida é a túa, muller perversa? Estás corrompida e corrompes aos demais. Insultas a Deus co teu comportamento.
A muller sentiuse moi triste. En verdade desexaba levar outra forma de vida, pero era moi difícil dadas as súas condicións. Aínda que non podía cambiar o seu modo de conseguir unhas moedas, se apenaba e lamentaba de ter que recorrer á prostitución e cada vez que era tomada por un home, dirixía a súa mente cara ao Divino. Pola súa banda, o asceta comprobou con enorme desagrado que a muller seguía sendo visitada por toda clase de individuos. Adoptou a medida de coleccionar un guijarro por cada individuo que entrase na casucha da prostituta. Ao cabo dun tempo, tiña unha boa chea de guijarros. Chamou á prostituta e recriminouna:
--Muller, es terrible. Ves estes guijarros? Cada un deles suma un dos teus abominables pecados.a muller sentiu gran tribulacion
Alí xace o teu corpo, rociado de perfume e cuberto de pétalos de rosa, honrado por todos, cortejado por músicos e plañideras, a punto para ser incinerado con todos os honores. En cambio, mira o corpo da prostituta, abandonado aos voitres e chacales, ignorado por todos e por todos desprezado. Pero, con todo, ela cultivou pureza e elevados ideais para o seu corazón pensando en Deus constantemente, e ti, pola contra, de tanto mirar o pecado, tinguiches a túa alma de impurezas. Comprendes, pois, por que cada un ides a unha rexión tan diferente
o bobo contestou: "Pensan sempre ao contrario". - Teñen présa por crecer, e despois suspiran pola infancia perdida.
- Perden a saúde para ter diñeiro e despois perden o diñeiro para ter saúde.
- Pensan tan ansiosamente no futuro que descoidan o presente, e así, non viven nin o presente nin o futuro.
- Viven coma se non fosen morrer nunca e morren coma se non vivisen."
- Oye, hombre, ¿a qué vienen todas esas risotadas día tras día?
El preso contestó:
- ¿De qué me río? ¡Pero estás ciego! Me río de todos esos que hay ahí. ¿No ves que están presos
detrás de estas rejas?
Suscrición de novas RSS pra comentarios desta entrada.