Un agarimoso recordo mais, que queda nas sombras da miña nenez.


O CARUNCHO

...Os laboratorios, estaban a pagar mais por cen gramos daquela medicina sen elaborar, que a Casa da Moeda, por un quilo de puro ouro do banco de España. A súa cotización en Bolsa, houbera sido a panacea da nosa vindeira prosperidade.Ta n só uns gramos de nada, e, xa podías mercar ao contado, as entradas po cine Rialto. Xurxo Negrete, Pedro Infante ...e outros dous...,eran a nosa paixón.

Mercadas xa as entradas que, na revenda, adquirían valores impensables hoxe en día, o galiñeiro e as butacas, a duras penas soportaban aquela marea humana que se estaba a apiñar no interior da sala. A algarabía e os empurróns dos fans, impedían escoitar con atención a verdadeira trama da proxección, que, por outra banda, pouco ou nada importaba, xa que as puñadas, e as balas perdidas daqueles intrépidos mexicanos, estaban a causar un gran impacto nun público entregado, e que o facían participar naquelas outras acaloradas contendas.

A lanterna do moderador, sen apenas pilas, non tiña paraxe; enfocaba d´aquí pali, intentando identificar aos rompentes de cadeixas. As cotenadas por alto, nada importaban; e, daquel home, apoderábase un nerviosismo comprensible, ó tratar de salvar uns mobles tan custosos naqueles tempos.
Acababa, pois, botando a media sala de “ patítas a la rúa “ mentres marcaba coa luz da lanterna á plebe alborotadora que debería abandonar, sen reclamación posible, o “ saloom :" (Da...da...daqu i, pa.., pa …tras,...to...t o...todos pa fora, a ti..ti…tirar tiros a praia").

E todo con razón; non había dereito a deixar aquelo en semellante estado de destrución. Fora, agardaban outros a que todo isto acontecera. Sabedores como estaban por adiantado, por experiencia propia, o que, inevitablemente , ía acontecer pa, de seguido, poder entrar eles de novo, "sivilisadament e" e ocupar os postos "deixados" polos seus antecesores de bancada.

As sesións repetíanse unha e outra vez, ata chegar a fumear a cámara.
O NODO, salteábase a miúdo, pois era o que menos interesaba.

Acabadas aquelas películas tan bonitas, o pobo enteiro desfilaba por todo ó largo do dique, con cantareas do "México lindo y querido"...(e, se non,...¿ de onde pensades vos que saíu aquela voz maxistral do noso querido TOTIS...,?… por exemplo )
Polo contrario, as forzas do orde non tiñan paraxe...,corrí an dunha extrema a outra da vila, e os vinte e tantos números acuartelados en Camariñas, a ollos vista, non eran abondo pa conter ás masas enaltecidas "liberadoras do mal" , que a gran pantalla lles tiña contaxiado momentos antes.
l
O caruncho, amigos meus, fora a droga san dos nosos tempos. Tempos pasados que tanto nos teñen que ensinar.

Antonio Puertas

CUIDADO,CUIDADO ,sera malo mira que traidor,CORRE QUE CHE COLLEN,miña pobriña o quelle fiso,dalle dalle ,eiche ven eiche ven,o chico o chico vai salvar a noiva,mira que son malos ,TRAMPOSOS,CAST RONS,menos mal que al final el caballo del chico era muy bueno y la bala se la sacaba la chica y se enamoraban y cada puñetazo que daba el chico retumbaba la sala,pero no os creais que las mujeres quedaban atras y cuando eran peliculas de llorar las mujeres y algun hombre salian llorando

Y ven y ven y ven chiquillo vente conmigo....SARI TISIMA,esas si que eran peliculas de 4 estrellas,nada que ver con las de hoy en dia ,aquellos labios rojos,aquella mirada,la cintura,y las piernas.....No quiero para pegarte mi vida ya sabes pa lo que digo,JAMAS TENDREMOS OTRA IGUAL.

aquelas peliculas de Sofia Loren que acababan conmijo,vou bo cantos disparos lle tirei ai miña Sofia que boa tabas,poñiasme coma un can adovesido,pero daquela tiña manivela pra todo,non queira dios que a collera diante miña que non deisaba nada dela buuf que desjrasia soñar tanto con unha muller e nunca ....mimadriña einda ose lle daba unhas voltas einda que a miña muller se enterara,bo os contos non enchen parrulos mentereiros e vos que non fasiades ijual jajajaj sa vin a uns cantos no sine dalle que dalle e calade que vos descubro