- Escrito por Juan Camariñan Juan Camariñan
- Categoría: Cultura Cultura
- Created: 16 Outubro 2008 16 Outubro 2008
Si hai uns meses quedou para a historia literaria de Camariñas a impresionante oda de despedida que o escritor máis talentoso da milenaria Vila das Palilleiras lle adicou a un dos bares emblemáticos da mesma, o "Marcha Verde", nesta ocasión Juan Camariñán escribe unha semblanza evocadora da época dorada do máis mariñeiro dos bares de Camariñas, o Bar Curbeiro, cun impresionante párrafo final chamado a quedar para a historia dos anales da literatura e que chega a quitar literalmente o alento co seu ritmo narrativo absolutamente perfecto. Cun escritor como Juan Camariñán, o home que surxío dos suburbios do barrio de Corea, a literatura de primer nivel está asegurada na vosa web, en Camarinas.eu.
Oda de Juan Camariñán adicada ao Bar Curbeiro
Como sempre di un gran amigo meu que os contos non enchen, hoxe non von contar ningunha historia pasada, hoxe tan solo quero dedicarlle o meu pequeño homenaxe personal a un bar mítico que definitivamente cerra as súas portas como establecimiento de bebidas alcohólicas, e como non podía ser menos, como todo vello destructor da marina cheo de abolladuras e güellas que o tempo lle deixou no seu casco, despós da súa ultima singladura convérteno en museo, pos o noso mítico bar tamén se vai transformar en museo do mar, que da man de Rodrigo, o último alquilino de este histórico bar, e xa cansado do desgastado oficio de taberneiro quer preparalo con objetos típicos mariñeiros nunha exposición á cal poderase aceder con unha entrada módica que saldrá da voluntad de cada visitante.
Muitos taberneiros pasaron pola vella cafetera desta especie de taberna-bar. Durante muitos anos fui gestionada como panadería e taberna polos Campos, despós xa nos anos setenta collérona como auténtico bar de pescadores os Caracoles, tranpasándoo despós de casi unha década a Travesas, este pouco durou e doulla pa que fose rexentada polas mans espertas de Agustín da Ponte, o cal explotou o bar día e nuite na época dorada das flota camariñana do Canto, donde os cubatas de Larios con Cocacola corrían pola barra como sardiña polo mar. Despós de empezar unha nova aventura na Ponte do Porto, Agustín pasouno ao Chícharo e éste como último alquilino doulla a Rodrigo, o cal o reconvertiría nunha especie de pub museo, ao que os camariñáns cariñosamente chamámoslle o bar dos hosos, nombre que salío polos numerosos esqueletos de ballena que colgan de súas paredes.
BAR CURBEIRO, epicentro mariñero dos anos dorados da pesca camariñana, sala de reunións da antigua comandancia, casino de millóns de partidas de tute-escoba, cas súas cuarenta e vinte, súas flores e envidos, seus arrastros e renuncios, seus cabreos e apuestas. Curbeiro mina de ouro daquelas antiguas máquinas tragaperras, jarita de miles de juardias de tantos outros quintos que a mili truxo pa súa terra, primer descanso cubateril da nosa danza de arcos, testigo mudo de un millón de borracheras, dun carro de peleas, dunha caixa de discusións, dun caldeiro de mentiras e dun barreño de juramentos. Alí xuntábanse os noctámbulos cos madrugadores, os bohemios do alcohol cos cordos da lepra, os que abrían o día pa o palangre e os que mataban a nuite cas redes, alí contábanse as caixas de merluza e as medidas de sardiña. Dalí salío a apuesta máis arriesgada: unha botella de coñac de un trajo. Dalí tamén salío polo aire unha trajaperras hasta o medio da plaza. Dalí salía o coñac pa emborrachar o jalo palicero de carnavales. Todo alí. Naquela especie de túnel estaba o bar máis mariñeiro de Camariñas, no medio (como non podía ser menos) da Plaza de nosa Virxen do Carmen, mirando po noso muelle centenario, vigilando os atraques e descarjas, idas y venidas, paseos e corridas dos nosos mariñeiros e súas mulleres, sitio estipulado pas tertulias pousadas e sin apuros dos parroquianos domingueros: no suelo, terrazo bañado de blanca salitre; no teito, tablóns que amortiguaban o cantar das habaneras; na barra, cada muesca ten súa historia, súa explicación, seu pequeño relato.
Cando na época do Canto os mariñeiros xa no muelle da lonja e despós do duro día de mar tiñan que isparar os palangres e aljún viña liado de más, había que estirar o cabo da guía, e no momento en que o patrón pedía un voluntario pa levar o chicote lexos deles pa poder estirar o cabo, saltaban todos a vez pedindo ser o valiente pa tal menester. Non era pa practicar o responsable deporte de andar, nin era pa demostrar ser o máis traballador, si non que era porque o camiño destinado a estirar aquel cacho de corda levábaos xusto á porta de noso bar Curbeiro, cando alí chejaba o elegido entraba co chicote do cabo pa dentro do bar, amarrábao da manilla da porta e gritáballe a seus compañeiros que estaban no muelle que tiraran polo cabo, e mentras el, o afortunado voluntario co pitillo prendido, perna cruzada e copa de Terri en man tomábase o consabido descanso.
Como os madrileños teñen seu Café Gijón, como os ingleses teñen o Pub Cavern, os franchutes seu Moulin Rouge, e como os coruñeses teñen seu Bar Indio, nos temos o Bar Curbeiro e si aljún día se fixera unha película sobre a historia de Camariñas, pa meu parecer empezaría así:
Despós dos créditos un ruidoso despertador de campanas sona na mesita de noche de un oscuro cuarto nunha pequena casa de pescadores, a continuación un vello mariñeiro en pijama de peza enteira levántase da cama e abre as contras dunha pequena ventana de madeira pintada de azul, saca a cabeza e dirixe a vista cara o cielo pa predecir o día que lle espera no medio do mar, baixa a mirada e solta un esjarro de excrementos de tabaco e café das escedencias do día anterior e acto sejido colle da misma mesita un Celtas sin boquilla e encéndeo cun mechero de mecha que tamén lle sirve pa prender o ayón de 16 cabalos de súa lancha palangreira, poñe seu pantalóns remendeiros, seu jersei de lana feito a man por súa filla máis vella, botas de joma e boina pitillera, na cama unha muller que apenas se ve no medio das múltiples mantas e polo cobo que fai o colchón de fieita prejúntalle que tempo fai, ao que el contesta – xa o vin peor-, baixa polas escaleiras de madeira nas cales cada escalón teu seu particular ruido, un roñar de madeira xa apolillada que fai despertar a dous nenos e dúas mociñas que dormen todos xuntos na única habitación que queda na casa, o máis novo ó oír o pai marchar dille – adiós papá- e el despós de unha larja calada di – dormide oh! que inda é mui sedo-, cerra a porta da calle, volve a chuspir e diríxese cos remos no lombo calle abaixo, calle que o leva hasta a plaia, plaia de area fina e esculpida con miles de huellas de pes descalzos, aljún zoco e unhas poucas botas, cheja á porta do bar Curbeiro, apolla os remos xunta á porta, baixa o escalón do semisótano, apóllase na barra de granito pulido e gastado de tanto roce de cristal, encende outro celtas sin boquilla e di: - buenos días, unha copa e un café -.
Adicado a tódolos vellos mariñeiros e a tantos quintos da mili que tantos madrugares e atardeceres pasaron apollados na barra do Bar Curbeiro.`
Tamén che pode interesar...
Comentarios
O que pasa que o conto de hoxe trúxome ben de recordos oooooohhh e todos comentarios son sertos e contados realmente como son. Si señor, un gran homenaxe par o "Bar Curbeiro" o refuxio de palangreiros, serqueros, terrestres, marinos..... Noraboa de novo chaval.
Enhorabuena
Antonio
Espero a proxima entrega
un saludo
Suscrición de novas RSS pra comentarios desta entrada.