1 1 1 1 1 Rating 0.00 (0 Votes)
Xa vos teño contado que, cando meu pai andaba ao mar,  os barcos de Camariñas ían ao cerco remolcando unha embarcacións moi parecida as traíñas vascas. Esta “lancha”  uníase coa tarrafa por medio dun cabo longo que se amarraba a proa da primeira por unha punta e a  popa da segunda coa outra.  A traíña facía de boia cando se largaba, e de depósito das capturas logo de embarcar o peixe. A medida dun bo lanse era cando se enchía a traíña ate os toletes e había que embarcar peixe na tarrafa. Estas embarcacións tiñan a súa propia tripulación (case sempre composta por tres persoas) e os seus propios aparellos. Un dos que me fascinaba era a “bomba de chicar”,  de madeira e manual, coa que manter a embarcación libre de auga. Era un traballo duro porque, as veces, había que chicar durante horas.

Estas embarcacións estaban moi expostas aos accidentes:  algunha ten afundido pola estela propia tarrafa ou pola carga de peixe, outras téñense quedado sen cabo  por diversas razóns, e  en todas elas a vida era precaria porque non había onde protexerse minimamente das inclemencias. O que hoxe vos contarei son dous feitos, un que puido ser dramático e non o foi, e outro gracioso.

Cando o corredor marítimo de Fisterra estaba por delimitar os mercantes navegaban por onde querían  e a lei do mais forte imperaba con total impunidade.  Nunha destas, con noite pechada e bo mar, un mercante parece que se cruzou entre o Mayi e a súa lancha co perigo evidente de arrastrar ao fondo a traíña coa súa tripulación. Ante o perigo evidente os tripulantes ceibaron o cabo quedando á deriva durante horas porque os barcos practicamente non levaban (aínda estaban por inventar) ningún dos elementos electrónicos que hoxe coñecemos. Meu pai e os seus compañeiros pasaron horas berrando para que a tarrafa puidera dar con eles na inmensidade do mar, feito que aconteceu moitas horas mais tarde e cos angustiados mariñeiros roucos e practicamente sen poder articular fala algunha. Como consecuencia daquel incidente tomaron a decisión de levar na lancha unha caracola (un corno chamábanlle) coa que facerse oír. Algúns aínda teredes oído as nosas peixeiras facer soar o corno para avisar de que había peixe na praza.

Noutra ocasión, xa o amencer,  largaron a unha mancha inmensa de peixe e cando empezaron a embarcar tan tremendo lanse descubriron que lle largaran a un cardume de patelo de proporcións considerables. A primeira intención foi botar todo o mar pero, como a tripulación da lancha era toda de Buría, decidiron levalo patelo como abono para as leiras.

Tiñades que ver o espectáculo na vella rampla de Cedeira: a lancha do Mayi atracada e case a plan coa lámina de auga porque estaba ate os toletes de cangrexos nadadores; unha ringleira de carros do país armados coas caínzas e tirados por vacas do país agardando pola carga; e unha festa de nenos e de xentes que viñan a buscar patelo para levar as leiras.

Eu non volvín a ver outra como aquela. Nas leiras de Buría unha capa de patelo agardaba a próxima sementeira e os burians non daban enterrado aquela marea de cangrexos antes de que as gaivotas deran conta deles. Tampouco vin semellante colleita de millo nunha parcela que meus avós tiñan na Mirta, non sei se polos patelos ou porque aquel ano viñera moi bo.

Hoxe, cando largo o curricán e vexo algún patelo despistado e solitario nadando no costado da Buría, sempre me lembro daquelas historias da pesca daqueles mariñeiros, da xeración do meu pai, que se botaban ó mar coas súas mans espidas e do que sacaban todo canto o mar lle daba, incluso abono para as leiras.

Vostede non ten permisos para comentar nesta noticia.