- Escrito por Redacción Camarinas.eu Redacción Camarinas.eu
- Categoría: Cultura Cultura
- Created: 18 Marzo 2010 18 Marzo 2010

Camarinas.eu salda a conta que tiña pendente ca cultura galega a través desta nova sección literaria
A nova sección adicada á Literatura Galega
Camarinas.eu cobre unha laguna que tiña pendente e comenza na data presente cunha sección adicada á Literatura en Galego resultado dunha colaboración de luxo: a do noso querido usuario Florentino Rogero Figueiras (nick: E logo ti de quen eres), experto economista que aínda que nado en Santander e residente en Madrid non puido olvidar á que constitúe á terra da súa nai, o Campo do Outeiro na Ponte do Porto, e por propia iniciativa inicia unha interesante e rica colaboración cultural co medio de comunicación que representa polo mundo estos benditos lugares chamados Concello de Camariñas. O que non deixa de constituir un feito sen precedentes: unha web na que os seus agradecidos e emocionados redactores reciben cada semana unha auténtica avalancha de propostas, colaboracións e axudas dos seus talentosos usuarios ata o punto de prácticamente non ter tempo nin espacio material para publicalas todas. Pero mellor deixemos que sexa o propio Tino o que nos conte un pouco da súa vida e viviseccione ante os usuarios de camarinas.eu o primeiro dos libros elexido:“O único que queda é o amor” de Agustín Fernández Paz.
Soy hijo de camariñana, Adelina Figueiras nacida en Campo do Outeiro (Ponte do Porto). Mi Abuela materna Trina nacida en As Barrosas y mi abuelo materno Servando en Campo do Outeiro, mis tíos Paco el gaiteiro (Paco el músico) y Angelita, así como Puchis (Carmen) y Roberto de Tufions (sustituto en tiempos del maestro llamado el Platillo Volante).
Nací en Santander 1958, soy economista por la Universidad Complutense de Madrid, Master MBA por la Universidad Antonio de Nebrija de Madrid y Master en Tributación y Asesoría Fiscal de Empresas por el Centro de Estudios Financieros CEF. Acabé los cursos de Doctorado en Economía Financiera por U. Complutense (la tesis se quedo sin hacer). Además, Agente de la Propiedad Inmobiliaria API, Corredor de Seguros (no he ejercido nunca ninguna de las dos actividades).
En cambio, me he dedicado al ejercicio de mi profesión de economista en: Consultoría DBK, M&N Development Systems, como asesor fiscal-contable en diversas empresas, en la Administración Pública. He compatibilizado el ejercicio de la profesión de economista con la de profesor de economía financiera, matemática financiera, contabilidad financiera, economía de la empresa, Políticas de Desarrollo de la Unión Europea, Ayudas Publicas... en Universidades, Escuelas de Negocios, Cámaras de Comercio, Asociaciones Empresariales, Centros de Formación de Sindicatos, Academias de preparación de Economistas, etc. tales como: Universidad Carlos III de Madrid, CEPADE Universidad Politécnica, Universidad Antonio de Nebrija, Universidad Pontificia de Salamanca en Madrid, EOI Escuela de Organización Industrial, Cámara de Comercio de Valladolid, Cámara de Comercio de Madrid, Foro Estudio de Economía, IFES-UGT...
Un cordial saludo.
Cando fixen á redacción a proposta de abrir unha nova sección na web Camariñas.eu, sobre literatura en galego, sin outro fin que ter referencias para ler e continuar así mellorando o meu conocemento de lingua da miña nai, non podía nin imaxinar que seria eu o encargado de iniciar a sección. Aceptei o reto, e aqui está o primeiro comentario para a nova sección.
Coma e unha sección sin pretensions, que non aspira a sentar catedra, se non unicamente a compartir a experiencia da lectura en Galego entre os usuarios da web, escollin un libro que me resultara atractivo, un libro cun titulo que fora suxerente, e creo que encontreino, “O único que queda é o amor” de Agustín Fernández Paz, coas magnificas ilustracións de Pablo Auladell.
"O Único que queda é amor"
Algunhas reflexions dos protagonistas ou dos narradores fanche pensar, coma a que se refere a Sara a protagonista da primeira historia que “podia mercar todo aquilo que se lle antollase. Agás o tempo” e a quen gustáballe fantasear co “desexo de compartir a vida con alguén que tivese uns gustos semellantes e a liberase daquela condena que comenzaban a ser os seus días; alguén que, sabiao con seguridade, non atoparia nunca nos ambientes en que se desenvolvía a súa vida”.
Este e un libro que contén dez historias curtas, que nos falan da importancia do amor, en todas as súas variantes, os amores imposibles, os amores novos e os amores vellos, os amores que van mais alá da morte e da incomunicación que esgota o amor, “do baleiro que deixa nas persoas cando as voltas da vida o fan imposible”.
Unha destas historias ten relación co que pretende ser esta nova sección de la web mais visitada da Costa da Morte, é a derradeira historia do libro, titulase “Un rio de palabras” na que coma dí o protagonista “entra dentro da loxica que se me ocorrese algo parecido cando volvín atopar un deses libros que me alborotan o corazón e me devolven a alegría de vivir. Ao rematalo, asaltoume de novo o desexo que sempre sinto neses casos: telefonar aos amigos, saír a berrar no medio da rúa, proclamalo a todo o mundo. Dicirlle á xente que non poden seguir vivindo sen ler...”
É de iso do que vai este libro, de amor e literatura, e de amor pola literatura:
O teu pelo é unha meda
Os teus ollos son prados, os teus ollos
Son verdes coma as follas dos carballos
E verdes coma os fentos
Un libro memorable.
E logo ti de quen es.
Tino Rogero Figueiras.
O único que queda é o amor; Fernandez Paz, Agustín, Edicions Xerais, S.A. Vigo.
ISBN:978-84-9782-628-0

Camarinas.eu salda a conta que tiña pendente ca cultura galega a través desta nova sección literaria

Comentarios
Agora xa o sei?es un de nós?
?Es semente espallada ,
Que rexurde florecente pola vida
lonxe do seu recuncho partida.
Antonio Puertas
A veces tengo la sensación de que no pertenezco del todo a ninguno de los tres sitios, pero sé que en realidad pertenezco un poco a los tres a la vez, es la contradicción de los hijos de la emigración.
Y alguien podrá pensar ¿cómo es que te sientes gallego?, pues mi fácil porque la lengua en la que me crio mi abuela (mis padres, como todos los padres de nuestra generación tuvieron que trabajar muy duro) fue el Gallego, mi abuela me hablaba siempre en Gallego, me daba sus besos y caricias en Gallego (neniño dame un biquiño ) y por supuesto las regañinas siempre eran en Gallego (vai de ahí badulaque, pargaseiro, ¡coma che colla vonche dar una tunda¡) las reuniones familiares eran siempre en Gallego, con mis tíos cuando regresaron de Buenos Aires, o cuando los que vivían en Venezuela venían a ver a la familia, así que crecí con un profundo sentimiento de gallego nacido en Santander.
En definitiva como tu bien dices
"semente espallada ,
Que rexurde florecente pola vida
lonxe do seu recuncho partida".
Gracias nuevamente.
Tino Rogero Figueiras.
Un afectuoso saludo desde Madrid.
Tino Rogero Figueiras
Es seguro que en Camariñas hay muchos usuarios con un conocimiento profundo de la literatura gallega, profesores de lengua y literatura por ejemplo, que nos pueden sugerir, comentar y fomentar el amor por la lengua de nuestros padres.
Desde aquí me gustaría con tu permiso animarles a dinamizar la cultura y la literatura gallega entre los usuarios de la web, es una petición egoísta, todos podremos aprender mucho y disfrutar más, yo sin duda el primero.
Además debo decirte que siempre me ha sorprendido la naturalidad con la que conviven en la calle las dos lenguas el Gallego y el Castellano, eso es un gran éxito de la gente de Galicia.
Gracias por plantearme el reto de hacer el primer comentario.
Tino Rogero Figueiras
que resurde florecente pola vida,
lonxe do seu recuncho de partida...
Como te digo en el titulo: GRACIAS A TI, es lo que me sale del alma, porque nuestra lengua madre, el gallego, está huérfana de personas que luchen por ella.
Es rica en matices, dependiendo de la región donde se habla y, aunque el ?verdadero? gallego de nuestros antepasados ha evolucionado, por ejemplo, desde aquel que cantaba el Rey Sabio Alfonso X en sus Cantígas, al que pueda escribir hoy en día cualquier galleguista. Lo cierto es que, entre ambos, existe un mar de diferencias enriquecedoras de nuestro lenguaje.
Yo, he escrito varios ?cuentos e historietas ?con un gallego pópulos, NO ortodoxo, fijándome más bien en el cuento en sí, más que en su léxico ortográfico ?pues, entendía que la gran mayoría de sus hipotéticos lectores lo iban a preferir tal cual, despreciando un poco a los más ortodoxos?
Por ello, te doy mi bienvenida y me encanta que un gallego más refinado, nos deleite con su lectura.
Un abrazo
Antonio Puertas
Un abrazo a todos.
Gracias por tus palabras, espero que todos los usuarios se animen a comentar sus lecturas en gallego y a sugerir nuevos titulos.
Un cordial saludo.
Tino Rogero Figueiras (un dos gaiteiros)
En mi pueblo hay varios poetas pero el problema es que no le ponen glosario a los libros. No sé porqué, supongo que cuando se edita un escrito es para que los demás lo entiendan. Son una élite. Yo con Rosalía nunca tuve problema alguno.
Tengo 68 años y desde pequeña leo gallego y como la mayoría de la gente gallega, hablo castellano y el otro me contesta como quiere, mi madre en gallego, mi abuelo también, nunca hubo ningún problema aún viviendo 48 años en Argentina. Mis hermanos entiende el gallego, mi hijo y los de ellos también. Se pueden hablar dos idiomas perfectamente (o tres) y no se pierde ninguno.
En mi pueblo nadie habla gallego normativo y lo escriben unos pocos que hacen poemas para ellos.
Con el verso de Agustín me quedé sin saber que es "meda" y "fentos".
Meda: Hacina ó montón grande de trigo ó centeno y aun de maíz, en forma cónica y con la paja, para que se seque y conserve el fruto.
Fento: Helecho común. Non nacer ao pé d'un fento. No encontrarse una cosa en cualquiera parte o de buenas a primeras.
Yo nunca estudie gallego, pero al ver a mi hijo mayor hablarlo, me pregunte a mi mismo porque había dejado yo morir la que es mi lengua materna y decidí que tenía que recuperar el tiempo perdido, que necesitaba mejorar mi gallego, la lengua en la que me hablaba siempre mi abuela, la lengua en la que se desarrollaban las reuniones familiares con los tíos y primos cuando venían desde Venezuela o Argentina y poco a poco, libro a libro, palabra a palabra voy disfrutando del placer de descubrir la que también mi lengua, no la contrapongo al castellano, creo que ambas lenguas conviven en mi pacíficamente con la misma armonía que lo hacen en la familia. Esa misma armonía que observo en la calle en Galicia, donde salvo polémicas muchas veces políticamente interesadas ambos idiomas conviven con naturalidad. El Gallego hay que cuidarlo hay que enseñarlo hay que mimarlo, es una de las principales señas identidad de los gallegos y en mi opinión no debiera convertirse en arma arrojadiza, sino en punto de encuentro en materia esencial del consenso político.
Un afectuoso saludo, desde Madrid. Bicos.
Suscrición de novas RSS pra comentarios desta entrada.