• Debacle cachalotil nas municipais: O peor resultado do PP de Camariñas en toda a súa historia

    Rematada a guerra mundial en Europa e antes de que os Estados Unidos fixesen viable a bomba atómica, Winston Churchill decidío encargar ao servicio de intelixencia británico a elaboración dun informe acerca da posibilidade de éxito que o entón imparable Exército Roxo, o maior continxente bélico da historia, doce millóns e medio de homes e mulleres en pe de combate dotados da máis avanzada tecnoloxía, tería no caso de que decidise abrirse paso a tiros dende Berlín ata o Atlántico. Era tal o espanto que causaba esa mera posibilidade que se decidío chamar ao expediente co nome de "Alternativa Imposible". Un ve agora os nomes que adornaron nas derradeiras municipais a lista do PP en Camariñas, así como algún dos que andaban por fóra, listos ao quite para inundar de facturas o Consistorio Municipal e tapar a fame de tantos anos, e só pensar ata que simas insondables puido haberse despeñado todo un concello infunde idéntico pavor ao sentido polos altos mandos ingleses: un vértigo indefinible que aínda agora fai que a un se lle acelere o pulso. E non tanto polo candidato en cuestión (como xa dixemos, eso e nada eran o mesmo) senón pola xauría desquiciada de odiadores, ultrafánaticos e fracasados perpetuos que o rodeaban. Era algo cantado que o PP sacaría o peor resultado en votos da súa historia nunhas municipais en Camariñas: 1.300 ridículos votos. Ata incluso nas épocas en que o partido andaba fracturado e Ruperto Mosquera presentaba a súa candidatura de independentes logrou moito mellores resultados.
  • 500 persoas abarrotan o mitin do PSOE no Pavillón de Camariñas

    Fin abrumador á campaña máis prácida do PSOE camariñán en décadas. Prácida polo pouco candidato que había enfrente, enténdese: eso e nada fui a ser o mesmo. Sin embargo a alerta continúa: que ninguén baixe os brazos: o perigo ven dado polos perigososos ultradereitistas fanatizados que rodean ao mindundi elexido pola poderosa tía materna coruñesa en cuestión. Nun venres de festa, anticipo do Carme que está por vir, ata cincocentos veciños se congregraron no Pavillón Municipal de O Areal para arropar á candidatura socialista á Alcaldía de Camariñas. Cifra aplastante, concluinte, inesperada polo que de unánime supón nunha capital municipal de apenas 2.500 almas. A esas mesmas horas noutros puntos apenas se congregaban a duras penas 100 persoas. Un Pichurri emocionado, abrumado por tal avalancha, apenas atopaba tempo para repartir apretóns de mans, agradecementos por tal oleada de apoio entre os seus: aquela veciñanza da que él non deixa de ser un membro máis, o elexido entre todos eles para defender os seus dereitos, para xestionar co mellor criterio posible, sin odios nin vinganzas, as súas contribucións. Ata cincocentas almas, cifra que quedará para os anales históricos das campañas electorais en Camariñas, que se congregaron xunto ao seu alcalde para rendirlle o xusto recoñecemento, Recoñecemento por oito anos de xestión seria, de promesas cumpridas (PXOM, Tanatorio Municipal), dun goberno integrador no que ata os máis recalcitrantes fanáticos adversos tiveron a súa oportunidade.

    Cantaba Triana, a que non foi xa a mellor banda de fusión nin de rock, senón a mellor banda española da historia así a secas, a conta dunhas eleccións perdidas de mediados dos 70  aquelo de que "todos pretenden saber y decir lo que piensa usted con elegantes palabras y el gesto duro a la vez". Non houbo xesto duro nin elegantes palabras en Camariñas o venres 22 de maio de 2015. Houbo só ilusión, a duns veciños que arropaban ao mellor candidato posible para xestionar os seus intereses. Este domingo 24, dictarán a sentecia anticipada no multitudinario, ilusionante, apabullante, acto de fin de campaña das Municipais de 2015. Que Deus reparta suerte.

  • Eleccións Municipais 2015: Moito toro para tan pouco novillero

    Como todo en xeral está xa moi visto e sucedeu antes ("la historia siempre se repite, primero como drama, luego como farsa", que dixera Carlos Marx), esto que acontece agora en Camariñas a conta das eleccións municipais tivo xa un curioso precedente en 1991. Celebrábanse unhas eleccións á Presidencia do Real Madrid ás que concurrían por un lado un Ramón Mendoza cargado de títulos e un sorpresivo e un tanto inesperado xornalista, clásica firma da prensa madrileña de dereitas de toda a vida, Alfonso Ussía, polo outro. Mendoza, ao que nunca lle faltaron gracia e inxenio así como un innegable talento para asestar os máis mortíferos sopapos dialécticos aos seus moitos enemigos de Madrid e Barcelona, zanxou o auténtico estado da cuestión nunha portada do diario As: "El Madrid es mucho Miura para tan poco novillero". Despois de esto, uns socios que non podían deixar de constatar que o equipo branco viña de vivir unha das súas máis gloriosas épocas ca Quinta do Buitre otorgaron a Mendoza unha abrumadora maioría e Ussía tivo que seguir relegado a firma de postín de diarios monárquicos e ultracatólicos do madrileñeo máis rancio.