- Escrito por Redacción Camarinas.eu Redacción Camarinas.eu
- Categoría: Camariñas e Buría Camariñas e Buría
- Created: 24 Abril 2013 24 Abril 2013
Hai uns anos, non tantos, un 23 de abril, con motivo do acto de homenaxe a Domingo Antonio Rodríguez Canosa, o burián que sufragou a construcción da Igrexa de San Xurxo, Daniel Rego González subía á tarima instalada por operarios municipais no Lugar do Cotro e co beneplácito da Comisión de Festas daquel entón e ante un cariacontecido auditorio impartía un auténtico mitin político. Indiferente á sorpresa inicial do público asistente pola extemporaneidade e inoportunidade de semellante arenga partidista, micrófono en man comenzaba lembrando aqueles anos nos que seu proxenitor o ía a buscar puntualmente cada 23 de abril ao internado santiagués onde arrancaba unha carreira académica posteriormente tan exitosa e exemplar, rubricada con multitude de títulos e recoñecementos doctorais, para que deste xeito estivera presente na gran festividade do Patrón de Camariñas. Despois entraba xa en fariña política e censuraba ante o numeroso auditorio como nunha data tan importante para todo bo camariñán, na que ata a fábrica de Cerdeiras daba o día libre aos seus traballadores, a maior empresa de Camariñas, o Concello, non declarara o día festivo. Seguía despois o discurso por parecidos derroteros que un xa non atinou a escoitar ao retirarse, asqueado e escandalizado pola conversión e utilización dun acto en principio emotivo e desinteresado nun mitin partidista. A política, a maldita política, que acababa unha vez máis pudrindo ata a raíz co seu abrazo mortal un sinxelo acto de homenaxe ao maior mecenas da historia de Camariñas.
Pasados uns anos, non tantos, esa mesma persoaxe pública que impartía ao memso tempo leccións sobre o carácter sacrosanto dun 23 de abril e furibundos anatemas contra aqueles que osaban non otorgar o recoñecemento debido a tal data, ignorando non sabemos si de xeito interesado e demagóxico que todas e cada unha das demáis poboacións do concello tamén teñen un santo patrón que en principio non debería ser menos co da capital municipal, ausentábase de xeito sorpresivo dos actos institucionais dunha Festividade de San Xurxo. Por non asisitir non asistía nin siquera á procesión, porque a misa, bueno, non imos enganarnos, un queda alí falando con dous ou tres coñecidos á porta mesma da Igrexa e xa está: deber cumprido. Sin descartar en todo caso que a súa ausencia viñera determinada pola decisión de retomar no mesmo internado santiagués aquela exitosa e exemplar carreira académica, o certo é que dun tempo a esta parte o seu modus operandi estaba determinado por unha sistemática ausencia de todos e cada unha das festas en honor aos santos patróns do concello: neste punto trátase a todos por igual, non hai favoritismo nin siquera para aquel San Xurxo tan inxustamente maltratado e ofendido dende as alturas municipais.
Todo leva a pensar noutras razóns evidentes a estas alturas ata para o máis cándido dos seguidores da realidade política municipal: a da guerra civil descarnada e cruenta que dende hai meses devora ao PP de Camariñas. Sabedores todos, él o primeiro, que o seu futuro político é nulo, ca derradeira esperanza (o nomeamento de deputado provincial) sepultada para sempre, mentras a xauría sucesora popular no concello cun hipopótamo exaltado ao frente adica os seus esforzos a aniquilarse mutuamente entre si en escenarios bélicos tan variopintos como despachos da Dirección Provincial ou estercoleiros cibérneticos de Camariñas, o que fora o Patrón durante dez anos de derrotas sucesivas adica o seu moi abundante tempo libre a pasar de todo e visitar algunhas instalacións náuticas para preguntar unha e outra vez aquelo de "¿que hay de lo mío?".
E se conclúe que aquel discurso impartido sobre unha tarima do Monte do Cotro un 23 de abril de hai uns anos, non tantos, remitía a un conxunto de sandeces interesadas e sensibleras, esto é, a esencia da política en estado puro, de cuio abrazo mortal non se substrae nin siquera Camarinas.eu, porque acaso ¿non actuamos do mesmo xeito ao adicar unha noticia relativa a un evento apolítico e festivo para glosar a realidade política desoladora dunha formación política desmoronada de xeito total? ¿Non sería máis práctico encher a noticia con todos os tópicos de rigor en casos semellantes ("o pobo humilde de Camariñas", "emotiva homenaxe ao Seu Santo Patrón", "concurrida procesión", "Monte Sagrado do Cotro", etc...), intercambiables ano tras ano sen que a gran maioría se dea a máis mínima conta, e moito máis asépticos e dixeribles para o gran público? ¿Incluso arriscándose a unha utilización demagóxica da noticia por parte dalgún que outro urinario político de internet? A política, o gran Mal do noso tempo, capaz de pudrir ata a raíz incluso unha sinxela noticia de Camarinas.eu sobre unha festividade tan emotiva e desinteresada como a adicada ao Santo Patrón de Camariñas.



























































































Comentarios
19:6 Entonces Lot salió a ellos a la puerta, y cerró la puerta tras sí,
19:7 y dijo: Os ruego, hermanos míos, que no hagáis tal maldad.
19:8 He aquí ahora yo tengo dos hijas que no han conocido varón; os las sacaré fuera, y haced de ellas como bien os pareciere; solamente que a estos varones no hagáis nada, pues que vinieron a la sombra de mi tejado,Lot le daba a las hijas pero me parece que alli estaba lleno de maricones y querian ,si ya es muy viejo
Por otra parte, ¿a qué viene la referencia de Feijóo a emocionarse o sacar el zapato cuando está respondiendo a Jorquera?
FEBREIRO: do latín "FEBRARIUS?. Mes que evoca as antigas festas dedicadas aos defuntos que duraban todo este mes. Chamábanselles "februaria".
MARZO: do latín "MARTIUS". Outra vez o deus Marte esta ´presente, xa que a parte de ser o deus da guerra, era tamén venerado como unha divinidad da vegetación. Por este motivo, como que a finais de marzo empeza a primavera e empeza a vegetación, foille dedicado este mes.
MAIO: do latín é "MAIORUM", porque era dedicado aos anciáns e en latin ancián é maiorum. Mes dedicado a maya, unha das sete fillas dos personaxes mitológicos gregos Atlas e Pleyone.
XUÑO: do latín "junius". Mes dedicado á deusa Juno. Moi venerada polas mozas que ían dar a luz e entre as mulleres casadas.
SETEMBRO, OUTUBRO, NOVEMBRO E DECEMBRO: os nomes destes catro meses derivan das palabras latinas "SEPTEM", "OCTO", "NOVE" e "DECEM"; é dicir, o sétimo, o oitavo, o noveno e o décimo mes do primitivo calendario romano.
Su alimentación procedía de la agricultura y la caza. Plantaban los frijoles cerca del maíz porque pensaban que los espíritus de ambas plantas se complementaban. Recientemente se ha demostrado que el intercambio químico de sus componentes fortalece a las dos.
La propiedad de la tierra era colectiva y se asignaba un territorio para cada clan, en el que podía practicar libremente la caza, la pesca y el cultivo. La propiedad privada de la tierra era desconocida y pertenecía al clan mientras habitaba en el mismo lugar. Cuando se iban, el terreno volvía a ser libre.
. El último emperador fue Atahualpa, ejecutado por Pizarro en 1533 en la ciudad de Cajamarca. Su invasión en ese mismo año, y en el año de 1535 el 18 de enero fundó la ciudad de Lima.
El interés musulmán en la península volvió con fuerza alrededor del año 1000, cuando Al-Mansur (conocido como Almanzor), saqueó Barcelona (985). Según su hijo, otras ciudades cristianas fueron objeto de numerosas incursiones.
2.León y Castilla rebasan la Cordillera Central y ocupan la cuenca del Tajo. Toledo se reconquista en 1085. Reconquista de Zaragoza en 1118.
3.Dominio del valle del Guadiana y de los pasos de Sierra Morena. Batalla de Las Navas de Tolosa (1212).
4.Ocupación del valle del Guadalquivir por Fernando III el Santo (1252) y de Valencia, y las Baleares por Jaime I de Aragón (1276). Quedará un reducto musulmán en Granada hasta 1492.
5:4 Bienaventurados los que lloran,Isaias 61. 2 porque ellos recibirán consolación.
5:5 Bienaventurados los mansos,Salmos 37. 11 porque ellos recibirán la tierra por heredad.
5:6 Bienaventurados los que tienen hambre y sedIsaias 55. 1-2 de justicia, porque ellos serán saciados.
5:7 Bienaventurados los misericordiosos , porque ellos alcanzarán misericordia.
5:8 Bienaventurados los de limpio corazón,Salmos 24. 4 porque ellos verán a Dios.
5:10 Bienaventurados los que padecen persecución por causa de la justicia,1 Pedro 3. 14 porque de ellos es el reino de los cielos.
5:11 Bienaventurados sois cuando por mi causa os vituperen y os persigan, y digan toda clase de mal contra vosotros, mintiendo.1 Pedro 4. 14
5:12 Gozaos y alegraos, porque vuestro galardón es grande en los cielos; porque así persiguieron a los profetas2 Cronicas 36. 16Hechos 7. 52 que fueron antes de vosotros
Dijo Azaña que para mantener España unida había que bombardear Barcelona cada cincuenta años, método que calificaba de bárbaro pero efectivo. Los bombardeos ya no son posibles, y España no ha aprendido en su lugar el método de ganar la adhesión cordial e interesada de los catalanes. En el fondo, tanto da. Se ponga como se ponga, la independencia de Catalunya es ineluctable e inevitable.
Luego se supo que la palabra "kan ghu ru" en el idioma aborigen australiano Guugu Yimidhirr significa “NO LE ENTIENDO”, al responderle así al inglés a su pregunta.
Suscrición de novas RSS pra comentarios desta entrada.