- Escrito por Redacción Camarinas.eu Redacción Camarinas.eu
- Categoría: Camariñas e Buría Camariñas e Buría
- Created: 12 Novembro 2010 12 Novembro 2010

Devastada a cara norte do concello, asoladas tres pequenas poboacións inermes ante a furia desencadenada dos elementos, quedaba por facer un repaso do acontecido na capital municipal durante os dous días que a cicloxénese de orixes irlandeses denominada Becky azotou implacable costas e patrimonio público. De cando un auténtico muro de auga se levantaba dende un mar encabritado ata extremos bíblicos, cando dende os ceos remotos granizadas de proxectís xeados se abatían sobre incautos violadores da paz duns montes, bosques salvaxes, cando olas xigantes pugnaban tenaces por trepar polos accesos dunha fortaleza pétrea inexpugnable, maxestuosa reina dos mares, cando restos mortais de náufrafgos vían perturbada a paz ultraterrena do seu camposanto por un bruar ensordecedor. Todo elo foi captado en corpo e en espíritu por tres dos redactores de camarinas.eu que, fieis a un ideal, decidiron ofrecerse inermes á furia dos elementos máis desencadeados, tres aventureros que decidiron adentrarse nun maremágnum de porporcións dantescas con serio risco das súas posesións físicas e materiais. A tripla máxica, o tridente xornalístico composto por Juan Salvador Gaviota (JSG), Bénder e Zhúkov presenta en 110 imaxes captadas en situacións extremas o que dou de si a Tormenta Becky por terras da Parroquia de Camariñas.
{xtypo_rounded_left2}
CABO VILLANO
Poco te amaba y mal te conocía
quien te puso Villano en su ignorancia,
por rencor, por envidia o arrogancia,
un mote vil que no te merecías.
Te atacan sin piedad los elementos
y aguantas a pie firme sus embates,
estoico ganador de mil combates,
cegado por la espuma y por los vientos.
Viento que escupe ante tu rostro un grito
de espumas blancas, granizado en gotas,
y gira en remolinos de gaviotas
circundando tu frente de granito.
Vuelo con la gaviota cuando bate
sus alas en impulso migratorio,
y bordea tu abrupto promontorio,
siempre enrocado y nunca en jaque mate.
Náufrago hundido en un naufragio eterno,
emerges de las aguas tenebrosas,
acosado por ráfagas furiosas
desde las negras fauces del infierno.
Entre tus piedras gimen mil plegarias
de náufragos de ayer, almas errantes
que afrontaron quizá su último instante
al calor de tus piedras milenarias.
El mar te envuelve en babas envidiosas
y se infiltra tenaz en tus cimientos,
¿logrará con sus golpes violentos
sumergirte en sus aguas procelosas?
Quijote de los mares espumantes,
en tu lucha final contra el destino
¿cómo vas a enfrentarte a tus molinos
cuando veas que sólo son gigantes?
Siglos, viento y mareas, Gran Villano,
lanzarán contra ti sus viejas sañas,
carcomiendo voraces tus entrañas,
roerán tu granito, grano a grano.
Mas yo no lo veré, ni verlo quiero,
porque en sueños te veo siempre altivo,
siempre en peligro, pero siempre vivo,
siempre, Villano, grande, noble y fiero.
REYES F.P.
{/xtypo_rounded_left2}

Comentarios
O canciño corrio serio risco de sair voiando, je,je,je
Tino Rogero Figueiras
O que mais me chamou a miña atención de todo esto, son as fotos do canciño de Marcos. Este can ten algo que os demais cans non teñen: en primer lugar, se vos fixades ben, é un can que sempre está buscando una pose interesante, mirando fixamente ao cámara, como diciendo “ este tío non ten nin p…idea de a quen está a retratar… “ É un can intelixentísimo . Logo, ende xamais o veredes ladrar como fan os demais cans, el observa e cala. Non gasta inútilmente a sua gorxa repetido vocablos sin xeito nin maneira…tan so pensa…medita ( como fan os sabios ) e, por último, cando xa está cheo de posar e de maldecir coa mirada ó retratista, da media volta e levanta a pata…pero, con educación, buscando sempre as esquinas.
Noraboa Marcos, soupeches captar a alma do teu can.
Antonio Puertas
Dirá o´pensará un canino
por qué el ser humano me llama canino
cuando siempre soy fiel a un buen dueño
del cual solo busco y quiero su cariño
Suscrición de novas RSS pra comentarios desta entrada.